معاینه بالینی و تصویربرداری (عکس رادیوگرافی):اولین گام، ارزیابی دقیق وضعیت دندان توسط دندانپزشک است. دندانپزشک با معاینه بالینی، علائم درد، تورم، و وضعیت پوسیدگی یا آسیب دندان را بررسی می کند. برای درک بهتر ساختار داخلی دندان، عکس های رادیوگرافی (اشعه ایکس) گرفته می شود. این عکس ها اطلاعات حیاتی در مورد تعداد کانال های ریشه، شکل و انحنای آنها، وجود هرگونه ضایعه یا کیست در انتهای ریشه، و میزان تخریب استخوان اطراف را در اختیار دندانپزشک قرار می دهند. در برخی موارد پیچیده، ممکن است از سیتی اسکن دندان (CBCT) برای تصویربرداری سه بعدی دقیق تر استفاده شود

بی حسی موضعی:یکی از مهمترین مراحل برای اطمینان از راحتی بیمار، اجرای بی حسی موضعی کامل است. دندانپزشک با تزریق ماده بی حس کننده در ناحیه اطراف دندان مورد نظر، اعصاب حسی را مسدود می کند. این امر تضمین می کند که بیمار در طول کل فرآیند درمان، هیچگونه دردی را احساس نکند. اثر بی حسی معمولاً چند ساعت طول می کشد

دسترسی و ایزوالسیون دندان:پس از اطمینان از بی حسی کامل، دندانپزشک یک دسترسی کوچک روی تاج دندان (سطح جونده یا پشتی) ایجاد می کند تا به محفظه پالپ و ورودی کانال های ریشه دسترسی پیدا کند. سپس، برای جلوگیری از ورود بزاق دهان (که حاوی باکتری است) و همچنین برای بهبود دید دندانپزشک و محافظت از سایر قسمت های دهان، از یک "رابردم " (Dental Dam) استفاده می شود. این بند، دندان مورد نظر را از سایر دندان ها و بافتهای دهان جدا می کند

پاکسازی و شکل دهی کانال ها (روت کانال تراپی):این مرحله قلب درمان ریشه است. با استفاده از ابزارهای بسیار ظریف و انعطاف پذیر که به آنها "فایل" (File) گفته می شود، دندانپزشک بافت پالپ آلوده، عفونی یا مرده را به طور کامل از داخل تمام کانال های ریشه خارج می کند. فایلها در اندازهها و درجه زبریهای متفاوتی وجود دارند و به صورت دستی یا با استفاده از دستگاه های چرخشی (فایل های روتاری) برای پاکسازی و شکل دهی دقیق کانال ها به کار می روند. پس از برداشتن پالپ، کانال ها با محلول های ضدعفونی کننده قوی (مانند هیپوکلریت سدیم) شسته می شوند تا بقایای باکتری ها و بافت آلوده به طور کامل از بین بروند. هدف این مرحله، صاف کردن و گشاد کردن کانالها به گونه ای است که بتوان آنها را به طور کامل پر و مهر و موم کرد

پر کردن (سیل کردن) کانال های ریشه:پس از اطمینان از تمیز، ضدعفونی شده و خشک بودن کامل کانال های ریشه، نوبت به پر کردن آنها می رسد. رایج ترین ماده مورد استفاده برای پر کردن کانال، مادهای به نام "گوتاپرکا" (Gutta-Percha) است. گوتاپرکا یک ماده لاتکس و زیست سازگار است که به صورت میله های باریک با شکل های استاندارد تولید می شود. این میله ها با استفاده از یک سمان (چسب مخصوص دندانپزشکی) که به آن "سیلر" (Sealer) گفته می شود، در کانال های ریشه قرار داده شده و به طور کامل مهر و موم می شوند. این فرآیند "سیل کردن" کانال، از ورود مجدد باکتری ها به فضای داخلی دندان و ایجاد عفونت مجدد جلوگیری می کند

ترمیم نهایی دندان:دندانی که تحت درمان ریشه قرار گرفته است، به دلیل حذف پالپ و عروق خونی، در طولانی مدت ممکن است شکننده تر شود. همچنین، سوراخ دسترسی که در تاج دندان ایجاد شده، باید ترمیم شود. بسته به میزان ساختار باقیمانده دندان و فشاری که در هنگام جویدن به آن وارد می شود، ترمیم نهایی متفاوت خواهد بود

• پرکردگی موقت:بلافاصله پس از پر کردن کانال ها، یک پرکردگی موقت روی سوراخ دسترسی قرار داده می شود تا از ورود بزاق و غذا به داخل دندان جلوگیری کند
• ترمیم دائم:در جلسه ای دیگر، پرکردگی موقت برداشته شده و یک پرکردگی دائمی (مانند مواد کامپوزیت یا آمالگام) در تاج دندان قرار داده می شود
• روکش دندان (Crown):در بسیاری از موارد، به خصوص برای دندان های عقبی که فشار جویدن بیشتری را تحمل می کنند، توصیه می شود که پس از درمان ریشه، یک روکش دندان (Crown) روی دندان قرار داده شود. روکش، یک کلاهک سفارشی است که تمام قسمت تاج دندان را می پوشاند و استحکام، محافظت و ظاهر طبیعی را به دندان باز می گرداند. استفاده از روکش، شانس بقای دندان در بلندمدت را به طور چشمگیری افزایش می دهد